آرسنال (و بطور خاصتر آرسن ونگر) مثل مادری میمونه که یه بچهای رو به دنیا میاره، مراقبتش میکنه، با هزار و یک بدبختی بزرگش میکنه، قوی و سرشناسش میکنه؛
بعد همینکه بچهِ بزرگ شد و به یه جایی رسید که میتونست به کمک مادرِ بیاد و یه دردی ازش دوا کنه، میذارَدِش و میره!
پ.ن1:اینُ دو-سه روز پیش که سِسک فابرِگاس رو با پیراهن بارسلونا دیدم، مطالعه ادامهٔ این نوشته »



