جدایی فابرگاس از آرسنال

آرسنال (و بطور خاص‌تر آرسن ونگر) مثل مادری می‌مونه که یه بچه‌ای رو به دنیا میاره، مراقبتش می‌کنه، با هزار و یک بدبختی بزرگش می‌کنه، قوی و سرشناسش می‌کنه؛
بعد همین‌که بچهِ بزرگ شد و به یه جایی رسید که می‌تونست به کمک مادرِ بیاد و یه دردی ازش دوا کنه، میذارَدِش و میره!

پ.ن1:اینُ دو-سه روز پیش که سِسک فابرِگاس رو با پیراهن بارسلونا دیدم،

دلخوشیِ تابستانی

حسِ خوب ِ درست کردنِ لواشک!

به یاد اون روزایی که در بساط‌‌مان ، شور و شوقِ کودکی بود و ظرفی لبریز از حوصله!!
20/4/90

باورکردنی نیست، تو سال 90!!

اَه ! منم دیگه دارم شورشو درمیارما!
مثلن داشتیم شام میخوردیم، کوفتمون شد.
…

قضیه از این قراره که یه چن وخ یه بار یه موضوعی میشه که این مامانِ ما با حرفاش تمام اعصاب و روان ما رو داغان کنه!

الف حاء کاف عین

سکوتِ سالیانِ سال خانه مان ، شکسته شده است ؛
با صدای یک نوزاد!

البته راستش حالا دیگه نوزاد نیست ، که یک کودکِ شیرخواره است.
با امروز دقیقن 3 ماه می شود که به این دنیا قدم گذاشته.

بهشت ، زیر پای مادران است

» خدایا خونه مون بوی بهشت میده،
هنوز قالی خونه مون بوی بهشت میده ،

آخه مامان صبح تا شب روی این قالی راه میره !

خدایا ازت متشکرم که این فرشته مهربون رو در کنار من قرار دادی ! «

پ.ن1: من این متن بالا رو ننوشتم . نمیدونم نویسنده اش کیه .
پ.ن2: این روز عزیز بر همه مادران و فرزندان شان مبارک

13/3/89